Gezien en gehoord worden

Desirée komt uit een schuldensituatie en heeft een bijstandsuitkering. Ze werkt er heel hard aan de situatie te verbeteren en dat kost tijd. Daarom is ze blij met de voorzieningen die de Sam& organisaties bieden als het even niet gaat. Zo kan ze haar dochter Romy (10) toch mee laten doen aan dingen die belangrijk zijn voor een kind. “Als ik mijn verhaal vertel, help ik daar misschien een ander mee.”

 

“Ik vind armoede een moeilijk woord,” zegt Desirée. “Op papier zie ik dat het zo is, maar ik voel me niet arm. Meestal voel ik me gezegend en rijk, alleen loop ik ook tegen dingen aan waarbij ik me realiseer dat ik hulp nodig heb. Zo mocht Romy jaren geleden met een vriendje mee naar een proefles judo, ze was zó enthousiast. Het was echt haar sport en ze wilde er graag mee doorgaan. Ik hield mijn hart vast, want ik kon dat helemaal niet betalen. Gelukkig had ik iets gelezen over het Jeugdfonds Sport & Cultuur, ik was zo blij dat ik ergens aan kon kloppen want zo kon ze toch op les. Ze sport nog steeds, het is heel belangrijk voor haar. Ik zie iedere week weer hoe ze geniet.”

Niemand kiest voor deze situatie

Desirée is blij met de hulp, maar hulp vragen blijft lastig. “Niemand kiest voor deze situatie en ik werk hard om eruit te komen. Toch voel ik iedere keer als ik hulp vraag dat ik een drempel over moet,” vertelt ze. “Want ergens vind ik dat ik in staat moet zijn het zelf op te lossen. Het is een naar gevoel dat mijn situatie zichtbaar wordt als ik om hulp vraag. Je wordt dan weer geconfronteerd met de realiteit en hoe beperkend die is. En natuurlijk de schaamte, wat denken andere mensen van me? Maar hoe fijn is het dat je de verjaardag van je kind kunt vieren of dat het kan sporten? Het belangrijkste voor me is dat mijn dochter zich gelijkwaardig voelt aan haar klasgenootjes.

 

Het is best een stap om met mijn verhaal naar buiten te komen, maar als ik mijn verhaal vertel, help ik daar misschien een andere ouder mee. Die kan dan ervaren hoe fijn het is wanneer je hulp krijgt. Dat je gezien en gehoord wordt en iemand je het gevoel geeft: het is oké.”

Spontaniteit

“Wat ik misschien wel het moeilijkste vind, is dat de spontaniteit weg is. We kunnen niet zomaar een dagje weg, wat andere kinderen wel doen. De dagelijkse dingen kan ik wel managen, het lukt me tegenwoordig zelfs om een beetje te sparen. Het gaat om die extra dingen waardoor je vastloopt. Dat er iets kapot gaat, verjaardagen. In die zin vind ik de zomervakantie of de feestdagenperiode moeilijker. Ik praat er bewust ook met Romy over. We weten dat we langer moeten sparen als we iets willen en hebben een wensenpotje.”

Anders leren kijken

“Door deze situatie hebben we anders leren kijken. We genieten van kleine dingen en van elkaar en wanneer er dan een keer wel iets kan, zie ik haar zó genieten. Zo wilde ze heel graag een keer uit eten bij een bepaald restaurant. Ik heb een aanvraag gedaan bij Fonds Kinderhulp en het mocht! Het was geweldig, een ervaring waar ze het over tien jaar nog over heeft. Dan zijn we samen zo dankbaar. En ik zie iedere week bij het sporten hoe blij ze daarvan wordt. Ze kon ook haar kamer opknappen dankzij een bijdrage. Dat is fantastisch. Natuurlijk is het moeilijk voor haar, zeker nu ze groter wordt. Klasgenootjes hebben een smartphone en gaan op vakantie. Dat maakt dat ze zich ervan bewust is dat het bij ons anders is. Maar ze weet ook dat het uiteindelijk lukt. Het duurt gewoon wat langer. Ik hoop echt dat andere ouders in mijn situatie de stap zetten en om hulp vragen.”